Pamietamy

Taniej jak z nami

do Polski nie polecisz!

kliknij - Wiecej info

Natychmiastowa

rezerwacja lotów

kliknij - Loty

Zdrowie

w rodzinie!

kliknij

Wiecej info

Pomoc psychologa!

kliknij

Wiecej info.

Medycyna naturalna!

Kliknij - Wiecej info.

niezależne i neutralne doradztwo finansowe

Janusz Czekala

kliknij - Wiecej info.

TŁUMACZ PRZYSIEGŁY J. POLSKIEGO

DOMINIKA HILGER

kliknij - Wiecej Info.

Księgarnia Polska

codziennie nowa

bogata oferta

www.polbuch.de

Porady prawne

kliknij

Prawo

OKNO

witryna poetów

kliknij - Okno

Porady Ekonomiczne

Zabezpiecz swoja przyszlosc

kliknij

PORADNIK

Naprawa samochodow w Polsce

kliknij

Wiecej info.

TLUMADCZENIA I INFORMACJE

kliknij

Wiecej info.

Izabela S. Demacker

Rechtsanwältin

Gabelsbergerstrasse 9

80333 München

Fon.: 089/85 63 63 55

Fax: 089/85 63 63 56

www.kanzlei-demacker.de

info@kanzlei-demacker.de

kliknij - Wiecej info.

Konsulat Generalny Rzeczypospolitej Polski

w Monachium

Adres

Röntgenstr.5,

81679 München

Tel: 089/4186080,

Fax: 089/471318

Godziny pracy:

poniedziałek,czwartek, piątek

9.00 – 13.00,

wtorek 14.00 – 18.00.

Tanio

do Polski

www.reisenachpolen.info

kliknij

Podroze

Strona poświęcona jest wydarzeniom i ludziom,

związanym z Monachium i Bawarią, o których warto pamiętać.

Wszyscy bądźmy jej autorami!

Wspomnienia i informacje prosimy nadsyłać na adres

mi.media@interia.pl

* * *

Wincenty Broniwój-Orliński,* 1913.12.31 + 2006.11.11

11 listopada 2006 r. zmarł w Berlinie Wincenty Broniwój-Orliński, prawnik, żołnierz Armii Krajowej, uczestnik wojny obronnej 1939 i Powstania Warszawskiego, w latach 1944-1990 delegat Rządu Polskiego w Londynie na Niemcy Zachodnie, prezes Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Niemczech. Wielokrotnie honorowany najwyższymi odznaczeniami panństwowymi, w tym Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Walecznych i Orderem Virtuti Militari. W 1990 roku asystował Ryszardowi Kaczorowskiemu przy przekazywaniu insygniów prezydenckich II Rzeczpospolitej Lechowi Wałęsie. Członek Związku Polaków w Niemczech. CZEŚĆ JEGO PAMIĘCI

* * *

20 stycznia 2006 roku zmarł w Monachium żołnierz września, powstaniec warszawski, aktor, dziennikarz, publicysta Anatol Kobyliński

Urodził się 05.06.1918 w Żajbgale koło Wilna. W 1939 roku walczy podczas kampanii wrześniowej w szeregach 1 Pułku Piechoty Legionów w stopniu podchorążego. Po dwóch tygodniach walk dostaje się do niewoli niemieckiej. W lutym 1941 roku wydostaje się z obozu jenieckiego i rozpoczyna w Warszawie dzialność konspiracyjną. Służy w stopniu podporucznika w Armii Krajowej. Jednocześnie jest jednym z organizatorów podziemnych studiów na wydziale dyplomatyczno-konsularnym Akademii Nauk Politycznych. Bierze czynny udział w Powstaniu Warszawskim.

Po wojnie kończy studia na ANP oraz zdobywa zawód aktora w Studio Dramatycznym Iwo Galla przy Teatrze "WYBRZEŻE" w Gdyni. Przechodzi do działalności organizacyjno-administracyjnej w teatrach, najpierw jako sekretarz dyrektora Teatru Polskiego w Warszawie Arnolda Szyfmana, wicedyrektor Teatru "SYRENA" oraz dyrektor Teatru "Satyryków" w Łodzi. Następnie przez szereg lat prowadzi Biuro Angażowania Aktorów w Wytwórni Filmowej w Łodzi, potem podobną funkcję pełni w Warszawskiej Telewizji. W roku 1974 zostaje powołany na stanowisko dyrektora Biura Zarządu Głównego SPATIF-ZASP.

W 1982- roku wyjeżdża wraz z rodziną z kraju i ląduje w Monachium, zostając współpracownikiem Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa, z którą miał już od dawna tajne kontakty. Jako dziennikarz radiowy pracuje w RWE do likwidacji rozgłośni polskiej w 1994-ym roku. Nie przerywa jednak dalszej działalności dziennikarskiej, zamieszczając szereg artykułów w prasie polonijnej.

Autor książek: „Sześć lat podziemnej poczty w Polsce (1982-1988) i „Wędrówki Pana Anatola“.

Odznaczony m. in. Krzyżem Armii Krajowej i Medalem Wojska Polskiego, nadanymi przez Rząd Emigracyjny w Londynie oraz Warszawskim Krzyżem Powstańczym, przyznanym przez Prezydenta RP Lecha Wałęsę w 1994-ym roku.

W roku 2001 awansowany do stopnia kapitana. (Info.wl)

W wieku 83 lat zmarł 8 lutego 2006 w Monachium Stefan Wysocki, wieloletni redaktor Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa. Odszedł kolejny przedstawiciel wojennego pokolenia Polaków, którzy Ojczyźnie swej, jej podstawowym wartościom, byli wierni do końca swych dni.

Stefan Wysocki urodził się w Warszawie 15 stycznia 1923 roku.

Rozpoczął pracę w Rozgłośni Polskiej już w październiku 1952 roku. Był jednym z najlepszych spikerów, którego głos przebijał się przez największe zagłuszanie, później redaktorem w redakcji dziennika radiowego.

Pasją red. Wysockiego (Stefana Załeskiego) była obsługa lotów kosmicznych (był w tej dziedzinie wybitnym specjalistą), ale jego największym osiągnięciem było skonstruowanie urządzenia o nazwie przemiennik częstotliwości, które w najtrudniejszych czasach umożliwiało neutralizację komunistycznego zagłuszania programów stacji, a tym samym dostęp do obiektywnej informacji milionom Polaków w kraju. Urządzenie składało się z prostych części, które można było kupić w Polsce i złożyć samemu, posługując się instrukcją, podaną przez RWE. Urządzenie to skonstruował i wypróbował redaktor - Polak o technicznym wykształceniu, a nie wielki wyspecjalizowany dział techniczny radia. Za ten sukces Stefan Wysocki został wyróżniony nagrodą prezesa RWE/RS.

Po przejściu na emeryturę jego pasją stała się historia, w tym także historia RWE.

Spośród swoich opracowań szczególne znaczenie przywiązywał do książki „Polska z oddali prawda z bliska” (Warszawa 2001) o konfliktach w RWE i ich przyczynach.

Z perspektywy historycznej największym osiągnięciem Stefana Wysockiego jest jednak sprawa kamieniołomu Gross-Rosen, w dolnośląskiej Rogoźnicy, gdzie podczas II Wojny Światowej był słynny obóz koncentracyjny, w którym więźniowie masowo umierali, pracując w kamieniołomach granitu. Jako młody chłopak Stefan Wysocki cudem tylko przeżył pobyt w Gross-Rosen i późniejszy marsz śmierci.

W PRL na terenie dawnego obozu powstało w prawdzie muzeum, ale na terenie kamieniołomu w dalszym ciągu wydobywano granit. Protesty więźniów przeciwko tej profanacji miejsca kaźni nie pomagały. W roku 1994 amerykańskie przedsiębiorstwo Enterprise Investors kupiło kontrolny pakiet akcji w Borowskich Kopalniach Granitu, które eksploatowały kamieniołom w Rogoźnicy. Wydawało się, że teraz sprawa jest na prawdę przegrana, ale Stefan Wysocki nie zrezygnował. Był energiczny, uparty i pomysłowy, potrafił rozmawiać z ludźmi interesu i dopiero od niego Amerykanie dowiedzieli się, że wyrobisko było częścią obozu śmierci - Gross-Rosen. Stefan Wysocki zorganizował jednoosobowe biuro interwencyjne i pomimo że sprawa ciągnęła się długo, zakończyła się pełnym sukcesem. Amerykanie nie tylko wycofali się z inwestycji, ale przekazali 150 tys. dolarów na opiekę nad historycznym wyrobiskiem- muzeum. Zawsze mówił, że działania te jest winien swym bezimiennym kolegom z tamtych lat, których wielu nie przeżyło tamtych lat. (Info.wl.)

* * *

Wspomnienie o kś. Bernardzie Waidemannie SDB

Ukochanym duszpasterzu Polonii w Rosenheim

Urodził się 21 lipca 1928 w Katowicach. W roku 1954 wstąpił do Towarzystwa Salezjańskiego, a święcenia kapłańskie przyjął 26 marca 1966 w Krakowie z rąk kś. Bpa. Juliana Groblickiego. Na lata 1966-68 przypadają studia kś. Waidemanna w Prymasowskim Instytucie Życia Wewnętrznego w Warszawie. Po nich zostaje Referentem ds. powołań w Inspektoracie Krakowskim Zgromadzenia xx. Salezjanów i organizuje Jasnogórski Ośrodek Powołań, którym kieruje do roku 1978 będąc

jednocześnie dyrektorem Domu Nowicjańskiego. W roku 1978 zostaje członkiem Komisji Episkopatu Polski ds. Powołań, będąc jednocześnie administratorem domu zakonnego w Szczyrku. Od roku 1981 pracuje w Oświęcimui, gdzie w roku 1984 zostaje proboszczem parafii Miłosierdzia Bożego. Po krótkim okresie pracy w Kielcach, w roku 1989 zostaje skierowany do PMK w Rosenheim, gdzie pełni funkcję Ojca Duchowego Dekanatu Południowego, a od 1 września 1993 także proboszcza. Zostaje powołany na stanowisko Radcy Duchownego archidiecezji Monachium-Freising. Umiera 20 listopada 2005. Jest pochowany w swej dawnej parafii Miłosierdzia Bożego w Oświęcimiu. (Info.wl.)

* * *

10 kwietnia 2005 mija cztery lata od śmierci legendarnego kuriera walczącej Polski, Tadeusza Chciuka-Celta, znanego milionom słuchaczy Radia Wolna Europa pod pseudonimem Marek Celt. Był on kurierem ZWZ między okupowaną przez Sowietów Wschodnią Małopolską a Budapesztem. Następnie służył w Wojsku Polskim we Francji i Szkocji, gdzie ukończył Szkołę Podchorążych Artylerii. W grudniu 1941 r. skoczył ze spadochronem do okupowanego przez Niemców kraju jako kurier rządu gen. Sikorskiego. Do Londynu wrócił dopiero w czerwcu 1943r. Pełnił funkcję kierownika grupy kurierów w MSW Rządu Polskiego na Uchodźstwie. Był członkiem redakcji tajnej Rozgłośni Polskiej „Świt” w Anglii. W kwietniu 1944 r. powtórnie skakał ze

spadochronem do Polski jako emisariusz premiera Stanisława Mikołajczyka. Powrócił tak zwanym „III-cim Mostem” w lipcu tegoż roku. W grudniu 1945 r. wrócił do Warszawy jako sekretarz Misji do Spraw Demobilu. Aresztowany przez UB, po kilku miesiącach zwolniony. Pracował w Wojewódzkim Urzędzie Ziemskim w Krakowie. Współdziałał z Polskim Stronnictwem Ludowym. Po prześladowaniach ze strony UB we wrześniu 1948 r. nielegalnie opuścił kraj. We Francji wstąpił do PSL, redagował Biuletyn Informacyjny PSL, był prezesem PSL Okręgu Paryż. Działał jako instruktor w harcerstwie we Francji, był naczelnikiem „Sokoła” w Paryżu. Od początku 1952 r. był redaktorem działu wiejskiego w Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa. Przez kilka lat był prezesem Syndykatu Dziennikarzy Polskich w Niemczech Zachodnich, od 1981r. prezesem Samodzielnego Oddziału b. Żołnierzy AK w RFN a od 1988r. prezesem PSL na uchodźstwie.
Legendarny kurier jest autorem kilku książek związanych z jego działalnością kurierską; - „Koncert”(opisuje pierwsze kroki cichociemnych w noc grudniową 1941r. po zrzuceniu przez pomyłkę na tereny włączone do Rzeszy), „Raport z podziemia 1942” to relacja z pobytu w okupowanej Polsce, „Biali kurierzy” opisuje pierwszą fazę walki z okupantem sowieckim.
Za zasługi w walce o wolną i niepodległą Polskę władze RP na uchodźstwie nadały Tadeuszowi Chciukowi Krzyż Walecznych (1942), Order Virtuti Militari –Krzyż Srebrny klasy V (1943), Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1944), był Kawaler Orderu Św. Graala (Św. Kielicha) odznaczonym przez Kapitułę w Walencji (Hiszpania 1970). Po odzyskaniu przez Polskę pełnej suwerenności, został odznaczony przez prezydenta Lecha Wałęsę Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski „Polonia Restituta”.

Tadeusz (Marek) Chciuk-Celt był również niezmordowanym zbieraczem cennych pamiątek i dokumentów. Stanowią one swego rodzaju ilustrację tego barwnego życiorysu. Są to głównie materiały rękopiśmienne i drukowane dotyczące działalności w Polskim Stronnictwie Ludowym na emigracji, pracy w Rozgłośni Polskiej RWE oraz bogaty zbiór biblioteczny. Ponadto otrzymaliśmy ok. 30 kopii laserowych dokumentów z okresu II wojny światowej, tzw. fałszywek, które ułatwiały Celtowi poruszanie się po okupowanej Europie, m.in. dowód osobisty z 1940 r. wystawiony w Budapeszcie przez bazę „Romek” (dokument miał ułatwić pod okupacją sowiecką granie roli „bieżeńca”, paszport węgierski z 1942 r. wystawiony na nazwisko księdza Andora Vargi; abonament szwajcarski na „koleje i statki parowe” (listopad 1942); fałszywa Kennkarte z 1942 r. francuskie pozwolenie na czasowy pobyt w Ax-les – Thermes (grudzień 1942). Zbiór ten liczący ponad 1500 jednostek muzealnych, małżonka zmarłego Ewa Chciuk-Celt, mieszkająca nadal pod Monachium, przekazała Muzeum Historycznemu Polskiego Ruchu Ludowego w Warszawie. Gros tych materiałów związane jest z działalnością społeczno-polityczną Tadeusza Chciuka. Szczególnie cenne są dokumenty rękopiśmienne, głównie listy, około 700 pozycji inwentarzowych. Listy Stanisława Mikołajczyka, profesora Stanisława Kota, Stanisława Bańczyka, Józefa Rzemieniewskiego, Stefana Korbońskiego, Hanny Chorążyny, Janusza Zwolińskiego, Stanisława Młodożeńca i innych do Tadeusza Chciuka. Poza warstwą prywatnych wyznań, zawierają bogate informacje odnoszące się do spraw będących w centrum ówczesnych wydarzeń. Niebawem warszawskie muzeum zaprezentuje wystawę tego unikalnego zbioru. (na podstawie opracowania Karoliny Sikory)

* * *

Minęło 10 lat od śmierci aktorki, Barbary Kwiatkowskiej - Lass! Była muzą milionów widzów w Polsce (m.in. „Ewa chce spać”). Grała wiele we Włoszech, Francji i w Niemczech, wraz z między innymi Alain Delonem, Karlheinz Böhmem i innymi

gwiazdami światowego kina. Jest matką znanej obecnie aktorki Kathariny Böhm. Była czuła na ludzką krzywdę. Z jej inicjatywy odbywały się, promujące wielu artystów wystawy i koncerty. W stanie wojennym w Polsce organizowała pomoc dla kraju, opiekowała się uchodźcami politycznymi i ich rodzinami, wspomagała akcje charytatywne. Współpracowała z Rozgłośnią Polską Radia Wolna Europa, działała w emigracyjnych organizacjach niepodległościowych. Mieszkała w Baldham pod Monachium. Spoczywa na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie. (Info.wł.)

* *? *

We Freisingu w wieku 90 lat zmarł ksiądz Prałat Ignacy Siwiec.

Urodził się 1 lutego 1915 w Gliwicach. Ojciec brał udział w Powstaniach Śląskich. W 1934 roku rozpoczął studia na Wydziale Filozoficzno-Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Potajemnie wyświęcony na kapłana w dniu 10 grudnia 1939 przez ks. bpa Stanisława Adamskiego. Pracował jako wikariusz w jednej z katowickich parafii. W 1941 roku został przymusowo wcielony do wojska niemieckiego i wysłany na front wschodni. Został ranny, a następnie przeniesiony na front zachodni, gdzie trafił do niewoli amerykańskiej. Jako Polak został szybko zwolniony i rozpoczyna pracę wśród emigracji polskiej. Najpierw w amerykańskich obozach jenieckich na terenie Niemiec i Francji, potem w dla niedawnych jeńców wojennych, więźniów obozów koncentracyjnych, którzy przebywali wówczas w Niemczech, a także dla byłych przymusowo wywiezionym na roboty do Rzeszy, a przebywających tu nadal. W latach 1953-1967 był kapelanem Polskich Oddziałów Wartowniczych we Francji, potem objął funkcję Kanclerza Polskiej Diecezji w Niemczech. W 1971 roku otrzymał godność Kapelana Honorowego Ojca Świętego. W 1975r. po likwidacji, Polskiej Kurii Biskupiej w Niemczech, został mianowany Sekretarzem Generalnym Polskiej Misji Katolickiej w Niemczech z siedzibą we Freising pod Monachium. Funkcję tę pełnił do 1986r. Po przejściu na emeryturę pozostał nadal we Freising. W lutym 1997r. został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

12 grudnia ubiegłego roku obchodził w Monachium jubileusz 65-ciolecia kapłaństwa, gdzie zawsze cieszył się wielkim szacunkiem i miłością tutejszej Polonii. (Info.wł.)