Kliknij - tutaj

Słuchaj radia

po polsku

kliknij - tutaj

Zamów

Magazyn Polonii

PO-PROSTU

www.po-prostu.eu/

Taniej jak z nami

do Polski nie polecisz!

kliknij - Wiecej info

Natychmiastowa

rezerwacja lotów

Pomoc psychologa!

niezależne i neutralne doradztwo finansowe

Janusz Czekala

kliknij - Wiecej info.

Naprawa samochodow w Polsce

kliknij

Wiecej info.

Tłumaczenia i

Informacje

kliknij - Wiecej info.

Izabela S. Demacker

Rechtsanwältin

Gabelsbergerstrasse 9

80333 München

Fon.: 089/85 63 63 55

Fax: 089/85 63 63 56

www.kanzlei-demacker.de

info@kanzlei-demacker.de

kliknij - Wiecej info.

Historia Parafii Polskiej pod wezwaniem „Matki Bożej, Jutrzenki Wolności i Pokoju” w Monachium 1989-2004. - Dr Marcin Idziński

Parafia powstała zimą roku 1989 wśród polskiej emigracji politycznej. Pierwszą mszę świętą odprawiono 12.03.1989.

Był to okres szczególnie bolesny dla tutejszych katolików. Silne skłócenie środowiska, częściowo pod wpływem komunistycznej agentury, przynosiło liczne odejścia od praktyki religijnej, a nawet wiary, pojawiali się fałszywi kapłani organizujący nabożeństwa po lasach i mieszkaniach prywatnych itp.

Parafia, którą od początku kierował ks. Czesław Nowak, kapłan Diecezji Opolskiej, znany z bliskiej współpracy z Ojcem Franciszkiem Blachnickim i jego Ruchem Oazowym, kapłan podziemnych struktur w okresie stanu wojennego w Polsce, uprzednio proboszcz Parafii Polskiej w Moguncji, objęła swą właściwością terytorialną prawy brzeg rzeki Izary, dzielącej miasto, jako Polska Misja Katolicka Monachium II. W początkowym okresie liczyła ca. 3.500 dusz, jednak z racji układu topograficznego, wielu miejscowości satelickich wokół Monachium, a także układu systemu komunikacyjnego, od początku świadczyła posługę dla wiernych z wiele większego obszaru. Przez cały czas swej działalności korzystała z gościnności Parafii niemieckiej pod wezwaniem św. Moniki, w dzielnicy Neu Perlach przy ulicy Max-Kolmsperger Str. 7. Współpraca układała się dobrze, wielokrotnie wspólnie (czasem w dwu językach), sprawowano uroczyście Ofiarę Eucharystyczną i inne uroczyste nabożeństwa.

Z racji rozrzucenia wiernych na dużym obszarze, a także posługi duszpasterskiej dla robotników kontraktowych z Polski, którzy nie mieli pieniędzy na kosztowną komunikację miejską, ks. Nowak, na mocy porozumień z miejscowymi proboszczami regularnie odprawiał Msze święte również i w innych kościołach, (m.i. pod wezw. św. Tomasza, św. Elżbiety, św. Jana Nepomuka), corocznie także odprawiano Msze święte na terenie Obozu-Muzeum w Dachau, a także uczestniczono w nabożeństwach na terenie obozu w Murnau i wielu cmentarzach na terenie Bawarii, na których leżą Polacy.

Od początku parafia cieszyła się opieką ks. Abp. Szczepana Wesołego, który często ją odwiedzał, corocznie udzielając Sakramentu Bierzmowania. Żywe zainteresowanie Episkopatu Polski zaowocowało odwiedzinami wielu biskupów: - Andrzejewski, Bagiński, Chrapek, Duś, Jeż, Kamiński – celebrans pierwszej Mszy odpustowej), Małysiak, Nowak, Piszcz, Srutwa, Stefanek, Szlaga, Szymecki, Stroba, Zięba, Zimoń).

W okresie działania parafii (1989-2004) do Sakramentu Pierwszej Komunii Świętej przystąpiło ponad 130 dzieci, a do Sakramentu Bierzmowania ponad 100 młodzieży.

Uroczyście celebrowane, w trakcie głównej Mszy niedzielnej, chrzty stanowiły zawsze wielkie święto niemal rodzinne, robiące duże wrażenie szczególnie na naszych najmłodszych pokoleniach.

W każdą niedzielę odprawiane były trzy Msze święte o 10.00 (dla dzieci), o 12.00 i 19.00. W okresie Adwentu i Wielkiego Postu odprawiano wszystkie tradycyjne polskie nabożeństwa związane z tymi okresami, a także w przepisanych okresach liturgicznych nabożeństwa maryjne, różańcowe i inne. Corocznie celebrowano uroczyście parafialną procesję Bożego Ciała, również corocznie organizowano co najmniej jedną pielgrzymkę do miejsc świętych, w tym do Ziemi Swiętej, Rzymu, i innych miejsc odległych, a także do sanktuariów niemieckich. Co roku uroczyście obchodzono w niedzielę najbliższą dnia 3 maja odpust parafialny, w którym udział brały zwykle całe rodziny i wielu gości z poza Parafii.

Od 1999 roku miało miejsce szereg kolekt wyjątkowych, jak np. na potrzeby Kieleckiego Seminarium Duchownego, Misji w krajach zamorskich itp., a także przeprowadzono szereg zbiórek na cele charytatywne. Parafianie także przez szereg miesięcy zbierali pieniądze na umeblowanie pomieszczeń parafialnych.

Z inicjatywy Parafii polskiej w kościele św. Moniki w okresie Wielkanocnym postawiono po raz pierwszy Grób Pański, tradycja ta zachowała się w tej parafii do dziś. Młodzież nasza bierze udział w ruchach formacyjnych; - Taize i oazowym.

W roku 1996 miała miejsce Peregrynacja po mieszkaniach parafian kopii Obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej.

W roku 1995 miała miejsce pierwsza w naszej Parafii primicja ks. Sławomira Sledziewskiego, a w roku 1998 primicja ks. Andrzeja Kołakowa, wychowanków Parafii.

Z racji znacznego rozbicia środowiska polskiego, licznych konfliktów i nieporozumień, dużego znaczenia nabrała przyparafialna działalność integracyjna. Ważnym elementem było też zaistnienie na antenie Radia Wolna Europa programu religijnego redagowanego i prowadzonego przez ks.Proboszcza Czesława Nowaka, co znacznie zwiększyło żywotność spraw religijnych w środowisku.

Natychmiast po uruchomieniu Parafii wynikła paląca potrzeba otwarcia Szkółki Religii i Przedmiotów Ojczystych (działa do dziś). Pod opieką Proboszcza prace te podjęły; siostra E. Kardela, i panie Alicja Zalewska, Lesława Załuska i Barbara Tatarowska. Przy szkółce zorganizowano też kursy języków; niemieckiego i angielskiego, które prowadził pan Polcyn. Tu też działały liczne kółka zainteresowań dla dzieci i młodzieży, jak np. plastyczne, dziecięcy chórek, a nawet przez pewien okres szkółka cyrkowa itp. Przez lata dzieci i młodzież uczestniczyły w zimowiskach i innych formach wspólnego odpoczynku w gronie parafialnym i rodziców (akcja ta trwała do roku ubiegłego).

Pod kierownictwem Marcina Idzińskiego i Adama Dyrko rozpoczął swą działalność Klub Katolicki (działa do dziś), organizujący szereg ważnych imprez. Odbywała się wartościowa, a niezwykle środowisku potrzebna, działalność kulturalna, jak np. (poza wieczorami tematycznymi na wysokim poziomie fachowym z udziałem między innymi profesorów; Bagrowicza, Njdera, Skubisza, polityków Niesiołowskiego, Łopuszańskiego innych), wystawy, koncerty, spotkania autorskie i patriotyczne, występowali również artyści z programami religijnymi; - między innymi Maja Komorowska, Olgierd Łukaszewicz, liczne zespoły z kraju i z emigracji, prezentowano filmy i przedstawienia o tematyce religijnej bądź patriotycznej. Wokół Parafii zaktywizowało się również środowisko miejscowych artystów; Marcin Idziński, Krzystof Machowski, Barbara Remelska, Jerzy Schymik i inni. W pracach publicystycznych czynny udział zaczęli brać udział wybitni dziennikarze jak np. „Reporter papieża” Tadeusz Nowakowski, obecny poseł do Parlamentu Europejskiego Stanisław Jałowiecki, Konrad Tatarowski, Piotr Załuski i inni.

Już w 1989 roku, pod redakcją ks. Nowaka, zaczęto wydawać pismo „Exodus” (najpierw jako biuletyn parafialny, potem pismo parafii polskich, a do dziś jako Katolickie Pismo Wspólnoty Polskiej przy powstałym z inspiracji ks. Nowaka Instytucie Badań Kultury Polonijnej. Instytut ten był również organizatorem trzech światowych spotkań intelektualistów polskich (Cann, Barcelona, Monachium). Pismo współpracowało z innymi wydawnictwami; - między innymi „Gość Niedzielny”, „Ateneum Kapłańskie”, „Gazeta Emigracyjna”)

Z parafią stale lub incydentalnie współpracowało lub wielu kapłanów, miedzy innymi księża; Bednarski, Bagrowicz, Czerniejewski, Gawron, Gwóźdź, Hamera, Iwan, Jagiełło, Krzystek, Kamiński, Kozłowski, Kołakow, Kurek, Ludwiczak, Maniurka, Maliński, Osowiecki, Podolski, Pocześniok, Przekaziński, Rafiński, Sajdak, Skórski, Siuda, Sledziewski, Smoła, Stawny, Straszewski, Woźniak, Wójcik, Waidemann, Zając, w tym przedstawiciele zgromadzeń zakonnych; - oo. Jezuitów, Chrystusowców, Dominikanów, Salezjanów, wielu z nich prowadziło coroczne Rekolekcje Wielkopostne.

Te szerokie kontakty były dla Parafii niezmiernie ważne. Dawały poczucie bliskiej więzi z Ojczyzną (kapłani z kraju), pozwalały poznać losy katolików w wielu krajach i strefach kulturowych (ojcowie misjonarze), pozwalały każdemu parafianinowi na odnalezienie osobowości kapłańskiej mu szczególnie bliskiej, a z racji szerokości zaprezentowanych przez tak licznych kapłanów zainteresowań, pozwalały (zwłaszcza młodzieży) na bliski z nimi kontakt. Część naszych kapłanów była np. studentami, czy przychodzili do nas „wprost” z Seminariów, część z kolei miała ogromne doświadczenie i staż kapłański, nosili w sobie bogatą tradycję kościoła polskiego itd.

Działalność integracyjna wokół Parafii przybierała coraz to nowe, atrakcyjne dla środowiska formy. W roku 1991 przy Parafii zawiązał się z inicjatywy panów: Sadlaka i Maciejewskiego zespół folklorystyczny (późniejsza nazwa „Polonez”), który w pięknych, oryginalnych, polskich strojach ludowych uświetniał przez lata procesje, uroczyste Msze i nabożeństwa, a także stał się znaną w mieście wizytówką środowisk polskich. Z czasem zespół powołał także grupę dziecięcą, a również młodzieżową grupę tańca nowoczesnego. Niestety, już od roku zespół zaniechał swej działalności.

Mniej więcej w tym samym czasie powstał chór parafialny.

Zapoczątkowano tradycję corocznej prezentacji najbardziej utalentowanej młodzieży związanej z Parafią, a tradycja ta, choć pod zmienioną postacią trwa do dziś.

W roku 1992 powstała Rada Parafialna, której pierwszym Przewodniczącym został wybrany Jacek Raganowicz.

Towarzysząca liturgicznej, tak szeroka tematycznie działalność, już po kilku latach skutecznie przełamała typowe dla Polonii monachijskiej rozbicie. Z kolei poziom tej działalności i możliwość częstego kontaktu z gośćmi na wysokim poziomie wiedzy i wartości osobowościowej, ich życiowe i religijne doświadczenie, wielorakość środowisk, z których ci ludzie przybywali, pozwalały wielu ludziom zrozumieć jak można zawsze i w każdym okresie życia uczyć się wiary, uczyć się Kościoła, uczyć się siebie, jako chrześcijanina. Dowodem na te wartości integracyjne Parafii był też jej wielostronny skład społeczny. Tu spotykali się profesorowie akademiccy i robotnicy budowlani i nie nudzili się ze sobą, gdyż zasadą było wspólne odnajdywanie w sobie wzajemnie, tego, co z racji zawodu czy usytuowania w życiu jest w każdym z nas różne. Tu też poszczególne obyczaje miały na siebie wpływ stanowiąc istotny element kształtujący osobowości pogląd na świat i życie ludzkie.

Symptomem znaczenia środowiskowego Parafii, jej szerokiego otwarcia na „wszystkie sprawy tego świata”, a jednocześnie szczególnej umiejętności Proboszcza wpisywania niemal całości życia w szczególny Plan Boży, było wzięcie niejako pod opiekę organizującej się w Monachium polskiej służby dyplomatycznej. W roku 1992 Parafia przez pewien czas była nawet „siedzibą” organizującego się pierwszego po II Wojnie Światowej Konsulatu Rzeczypospolitej w Monachium, który nie miał jeszcze siedziby. Tak zrodziła się istniejąca do roku ubiegłego tradycja współpracy z tą placówką w organizowaniu obchodów polskich świąt narodowych, mających zawsze poważne akcenty religijne, na terenie Parafii wielokrotnie odbywały się wręczenia odznaczeń państwowych, uroczystości sztandarowe (np. poświęcenie sztandaru miejscowego Koła byłych żołnierzy AK), zawsze połączone z Mszą świętą i masowymi spotkaniami parafian.

W roku 1997 działał niezmiernie potrzebny wówczas Punkt Poradnictwa Socjalnego, prowadzony przez panią Agnieszkę Miler. Miały też miejsce spotkania dla seniorów, wyrywających z samotności ludzi starszych i nipełnosprawnych.

W roku 2000 odbył się we Francji obóz działającej przy Parafii Liturgicznej Służby Ołtarza.

Działała też grupa modlitewna „Duchu Święty Przyjdź”.

W roku 2002 ks. Abp. Szczepan Wesoły przyznał naszym parafianom Medale Zasługi EXULI BENE DE ECCLESIA MERITO. Otrzymali je; - Elżbieta Kołakow, Zofia Kuczer, Lesława Załuska, Jacek Raganowicz i Zbigniew Sadlak.

Wszechstronna działalność w duchu chrześcijańskim, skupiona wokół parafii, doprowadziła do silnych więzi międzyludzkich. Do obyczaju weszło np. obchodzenie jubileuszy, świąt rodzinnych, rocznic itp. w gronie parafian i na terenie parafii. Miało to ogromne znaczenie integracyjne i religijne, zwłaszcza dla młodzieży, która z obyczajem i „polską religijnością na co dzień” jedynie w Parafii mogła się skontaktować. Parafia i jej aktywni członkowie w wielu przypadkach sprawowali opiekę nad młodzieżą studiującą i uczącą się. Możliwa była też pomoc polskim kapłanom studiującym w Monachium.

Przez 15 lat Parafia przybierała kształt rzeczywistej „rodziny parafialnej”.

Tym większym dramatem było rozwiązanie przez władze Diecezji Monachium-Freising w roku 2004 tej Parafii, Polskiej Misji Katolickiej Monachium II i przyłączenie jej do PMK I. (Marcin Idziński)

W wersji książkowej, polsko i niemiecko języcznej powyższy tekst jest dostępny w “Duszpasterstwo polskojęzyczne w Niemczech 1945-2005” Lublin-Hannover 2006

Polonia Polacy w Niemczech